Η κακοδιαχείριση της υγειονομικής κρίσης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΘΟΥ ΚΟΙΡΑΝΙΔΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΠΝΟΗ ΛΑΟΥ

Η κακοδιαχείριση της υγειονομικής κρίσης

Άθως Κοιρανίδης, Μέλος Δ.Σ.

10 Μαϊου 2021


Χριστός Ανέστη !

Τους τελευταίους 14 μήνες ο κυπριακός λαός, όπως και οι πλείστοι λαοί του κόσμου, ζει πρωτόγνωρες στιγμές λόγω της υγειονομικής κρίσης που ξέσπασε τον Δεκέμβριο 2019 στην επαρχία Γιουχάν της Κίνας και 3 μήνες αργότερα μεταδόθηκε στην πατρίδα μας, στην υπόλοιπη Ευρώπη και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου.

Κατά το διάστημα που έχει μεσολαβήσει από το ξέσπασμα της πανδημίας έχει κυκλοφορήσει τεράστιος όγκος πληροφοριών ο οποίος επιτρέπει την εξαγωγή πολλών ασφαλών συμπερασμάτων ως προς τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου κορωνοϊού καθώς και τα μέτρα που λήφθηκαν για αντιμετώπισή του. 

Σε αντίθεση με τα ΜΜΕ τα οποία στις πλείστες χώρες του κόσμου παρουσίαζαν μία μονόπλευρη εικόνα τόσο της κρίσης όσο και της ενδεικνυόμενης στρατηγικής για διαχείρισή της, τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης επέτρεψαν την ελεύθερη διάχυση τεράστιου όγκου πληροφοριών και απόψεων, μεταξύ των οποίων και αυτές παγκοσμίου φήμης έγκριτων επιδημιολόγων, ιατρών, βιολόγων, ψυχολόγων, κοινωνιολόγων και άλλων.  Από την παρακολούθηση αυτής της πληροφόρησης και της αντιστοίχισης της στα όσα έχουμε ζήσει τους τελευταίους 14 μήνες στην Κύπρο, τολμώ να καταθέσω τα ακόλουθα συμπεράσματα:

Πρώτον, κατά παράδοξο, πρωτοφανή και επιστημονικά ανεξήγητο λόγο, οι κυβερνήσεις πολλών χωρών συμπεριλαμβανομένων της Κύπρου και της Ελλάδας, υιοθέτησαν την στρατηγική της καθολικότητας αντί της στόχευσης και εξατομίκευσης, τόσο στα περιοριστικά μέτρα, όσο και στα τέστ αλλά και στον εμβολιασμό.  Αυτό αφενός άφησε ευάλωτες ομάδες (π.χ. γηροκομεία) απροστάτευτες και αφετέρου επέφερε καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία, στην ψυχική υγεία, στην παιδεία και πολλούς άλλους τομείς του δημόσιου βίου και προκάλεσε πρωτοφανείς αντιδράσεις ως προς την καταπάτηση βασικών ελευθεριών των πολιτών.

Δεύτερον, σε μερικές χώρες όπως η Κύπρος και η Ελλάδα, υποβαθμίστηκε η σημασία της πρωτοβάθμιας υγείας (π.χ. προσωπικοί ιατροί, κατοίκον φροντίδα) η οποία θα μπορούσε να απορροφήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την πίεση στα νοσηλευτήρια.

Τρίτον, σε κάποιες χώρες όπως η Κύπρος, υποτιμήθηκε η τεράστια σημασία του ανοσοποιητικού συστήματος ως ζωτικού παράγοντα πρόληψης, ήπιας νόσησης και γρήγορης θεραπείας και αγνοήθηκε η τεράστια σημασία του ψυχολογικού παράγοντα σε σχέση με το ανοσοποιητικό σύστημα, ο οποιος σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες στις ΗΠΑ, Γαλλία και αλλού ήταν ο πλέον επιβαρυντικός παράγοντας των θανάτων από την νόσο.

Τέταρτον, στην Κύπρο και στην Ελλάδα αγνοήθηκαν οι θεραπευτικές αγωγές κάποιες εκ των οποίων (π.χ. μονοκλονικά αντισώματα) στα πρώτα στάδια της νόσου έχουν πολύ υψηλά ποσοστά γρήγορης ανάρρωσης και κυκλοφορούν ευρέως στις πλείστες χώρες τις Ευρώπης εδώ και μήνες.

Πέμπτον, τις περιόδους ύφεσης των επιδημιολογικών δεδομένων δεν λήφθηκαν αποτελεσματικά μέτρα για ενίσχυση των νοσοκομειακών και άλλων υποδομών απαραίτητων για διαχείριση των νοσούντων.

Έκτον, κάποια από τα μέτρα που υιοθετήθηκαν στην Κύπρο και στην Ελλάδα ήταν εντελώς παρανοϊκά, κλόνισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τις αρχές και προκάλεσαν αντιδράσεις που προκάλεσαν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο..

Έβδομον, δεν λήφθηκε καθόλου υπόψη το θρησκευτικό φρόνημα των πιστών αφού κατά τις περιόδους των μέγιστων εορτών της ορθοδοξίας επιλέγηκε να εφαρμοστεί αυστηρός εγκλεισμός και απαγορευτικά μέτρα συμμετοχής στις λατρευτικές συνάξεις.

Όγδοον, στην Κύπρο φιμώθηκαν με προκλητικό τρόπο έγκριτοι επιδημιολόγοι και άλλοι ειδικοί που διαφωνούσαν με την διαχείριση της κυβέρνησης προκαλώντας έντονα αισθήματα αντίδρασης.

Ένατον, το μικρό μέγεθος της Κύπρου συνέβαλε στην αποκάλυψη αρκετών περιπτώσεων στις οποίες εφαρμόστηκε πλασματική στατιστική παρέμβαση για παραποίηση των επιδημιολογικών δεικτών ούτως ώστε να δικαιολογείται η αυστηροποίηση ή χαλάρωση των μέτρων.

Δέκατον, επιχειρήθηκε η εξαναγκαστική μαζική ώθηση των πολιτών προς τον εμβολιασμό χωρίς επαρκή αντικειμενική ενημέρωση των πιθανών προβλημάτων παρόλο που σε ηλικίες κάτω των 50 ετών η θνητότητα και οι επιπλοκές δεν δικαιολογούν τον εμβολιασμό.

Τα πιο πάνω καταδεικνύουν την αποτυχία της κυπριακής κυβέρνησης να διαχειριστεί αποτελεσματικά την υγειονομική κρίση. Παρόμοιες αποτυχίες υπήρξαν πολλές στην διαχείριση των σοβαρών κρίσεων που αντιμετώπισε η πατρίδα μας την τελευταία δεκαετία.  Οι κυβερνήσεις Αναστασιάδη – ΔΗΣΥ και Χριστόφια – ΑΚΕΛ όχι μόνο απεδείχθησαν ανίκανες να διαχειριστούν σοβαρές κρίσεις αλλά κατάφεραν να δημιούργησουν εκ του μηδενός αρκετές όπως την οικονομική, την τραπεζική, τη θεσμική και αυτή του προγράμματος πολιτογραφήσεων.  Σίγουρα, «η κρίση θέλει ηγέτη».   

Share this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *